Nie działamy, dopóki coś się nie popsuje — a kiedy już się popsuje, reagujemy z godną podziwu paniką i natychmiastowym zwołaniem siedmiu komisji. To nasza filozofia: lepiej gasić pożary, których sami nie zauważyliśmy, niż im zapobiegać.

Wierzymy, że zespół pracuje najlepiej, gdy czuje się intensywnie obserwowany z każdego możliwego kąta. Nie chodzi o kontrolę, tylko o budowanie atmosfery czujnej troski, w której nikt nie wie, kto właściwie patrzy. Kamery są zainstalowane wszędzie, włącznie z toaletą i schowkiem na miotły.

Nasza kultura organizacyjna opiera się na świętym przekonaniu, że nic nie jest osiągalne, dopóki ktoś nie znajdzie sposobu, by tego uniknąć. To daje pracownikom ukojenie: brak oczekiwań jest najlepszą formą work-life balance.

Wspieramy ludzi, przejmując za nich każdą decyzję, niezależnie od tego, jak drobną i nieistotną. Pracownik czuje wtedy, że jest częścią większej całości, która ufa mu na tyle, by mówić mu, jak trzymać długopis.

Tworzymy procedury, które nie służą żadnemu celowi poza udowodnieniem, że procedury są potrzebne. Dzięki temu firma jest wiecznie zajęta, a procesy rozmnażają się jak króliki. Problem nie jest problemem, dopóki nie osiągnie statusu krytycznego.